Μ. Τρίτη, 7 Απριλίου 2026.
3 μήνες. Ολόκληροι 3 μήνες από τις πρώτες καταστροφές στο χωριό μας.
Και σήμερα λήγει το τρίμηνο της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης».
Και τι έχει γίνει; Σχεδόν ΤΙΠΟΤΑ.
Καμία ουσιαστική παρέμβαση.
Καμία υπογεγραμμένη σύμβαση για μελέτη.
Καμία ανάθεση σε εργολάβο, ούτε καν για προσωρινή αποκατάσταση.
Μόνο λόγια.
Την ίδια ώρα:
Λεωφορείο περνάει καθημερινά από τον επικίνδυνο δρόμο.
Κάτοικοι και επαγγελματίες αναγκάζονται να τον χρησιμοποιούν.
Επιχειρήσεις ανοίγουν ή ετοιμάζονται να ανοίξουν ενόψει Πάσχα.
Δηλαδή περιμένουμε το κακό για να κινηθούμε;
Το «άμεσα» που μας υποσχέθηκαν έχει πάει περίπατο.
Και πλέον, αντί για σχέδιο και έργα, μένει μόνο η ελπίδα.
Ελπίδα να γίνει θαύμα.
Μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, ευχόμαστε να αναστηθεί επιτέλους και η ευθύνη.
Να δούμε συνεργεία να δουλεύουν ΜΕΡΑ, όχι νύχτα!!’
Όχι μόνο για τον δρόμο του Καμαρίου.
Αλλά για όλα τα προβλήματα που χρονίζουν και μας πνίγουν.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
Υ.Γ. Η πινακίδα της ΔΕΥΑΚ στέκει μήνες τώρα.
Λίγο τσιμέντο δεν περισσεύει να κλείσει επιτέλους το μπάλωμα από το «ξεχασμένο» έργο του αποχετευτικού;
