Το πρωινό περπάτημα μας στην ακροθαλασσιά, ο θόρυβος των κυμάτων, η οσμή του αλατιού πλημμύριζε τον αέρα και οι γλάροι να μας συνοδεύουν κράζοντας.
Οι μοσχοβολιές των ιβίσκων και των γιασεμιών αναδεύουν μέσα μας, αγκαλιάζουν την ζωή μας και μία αγαλλίαση μας περιβάλλει, μέχρι που φτάνουμε στο τέλος της μαρίνας και λουζόμαστε την μεγάλη απογοήτευση.
Γκρεμίζεται ότι έχεις αισθανθεί μέσα σ' αυτόν τον χώρο και λούζεσαι την πραγματικότητα.
Το λεγόμενο "περίπτερο" με την τόσο αστείρευτη χαρά που πότισε τα νιάτα μας, τα όνειρα μας τα γλέντια τους χορούς και τα τραγούδια μας, ξεχαρβαλωμένο, να κρέμονται τα καλώδια της ΔΕΗ, οι σοβάδες και οι τοίχοι γκρεμισμένοι, σκουπίδια, άχρηστα αντικείμενα και κάθε λογής ασχήμια και βρομιά, ποντίκια και αρουραίοι να χουν στήσει χορό. Εκεί μέσα στο κουφάρι της ΜΑΡΙΝΑΣ
Και διερωτώμαστε εμείς οι αδαείς, δεν υπάρχει ένας υπεύθυνος, ένας διευθυντής με πυγμή της Βραβευμένης Μαρινας, να δει το μέγεθος του προβλήματος και να πράξει τα δέοντα;
Δηλαδή νά το γκρεμίσει το όλο το κτίσμα και να γίνει καθαρισμός του χώρου;
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται και πολύ μυαλό, για κατι τόσο άσχημο και κακό!!!
Δημήτρης Καλλούδης
