Τα χρέη της θέλησε οικογενειακή επιχείρηση στη Ρόδο να ρυθμίσει μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, αλλά η εταιρεία διαχείρισης των απαιτήσεων όχι μόνο κωλυσιεργούσε στη διαδικασία, αλλά εξέδωσε σε βάρος των ιδιοκτητών διαταγή πληρωμής και επιταγή προς πληρωμή, ενώ προχώρησε και σε κατάσχεση ακίνητης περιουσίας τους.
Οι ιδιοκτήτες της οικογενειακής επιχείρησης προσέφυγαν δια του δικηγόρου τους στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, το οποίο έκανε δεκτή την ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, που είχε επιδοθεί από εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων. Το δικαστήριο έκρινε ότι η συγκεκριμένη εταιρεία διαχείρισης άσκησε τα δικαιώματά της καταχρηστικά, επισπεύδοντας αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος των ιδιοκτητών της επιχείρησης, την ώρα μάλιστα που εκκρεμούσε, σε προχωρημένο στάδιο, αίτηση υπαγωγής στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών.
Πρόκειται για μία σημαντική απόφαση, η οποία «ανοίγει» τον δρόμο για ουσιαστική προστασία των οφειλετών που ενεργούν καλόπιστα και επιδιώκουν τη ρύθμιση των οφειλών τους.
Πιο αναλυτικά, η συγκεκριμένη οικογενειακή επιχείρηση λειτουργεί εδώ και δεκαετίες στον τομέα της εστίασης στη Ρόδο. Ωστόσο, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες, η επιχείρηση, μαζί με τους εγγυητές της, προχώρησε εγκαίρως, από τον Νοέμβριο του 2023, σε αίτηση υπαγωγής στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών. Όπως ισχυρίστηκαν οι ιδιοκτήτες διά του δικηγόρου τους, κ. Μάνου Τεχνίτη, κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να ολοκληρωθεί η αίτηση και να ρυθμιστεί η επίδικη οφειλή, η οποία προερχόταν από σύμβαση πίστωσης παλαιότερων ετών. Ωστόσο, η διαδικασία καθυστερούσε εξαιτίας της αδράνειας της εταιρείας διαχείρισης, η οποία, παρά τα επανειλημμένα αιτήματα τους, δεν προχωρούσε στις απαραίτητες διορθώσεις στοιχείων στην πλατφόρμα του εξωδικαστικού μηχανισμού.
Παρά το γεγονός ότι η διαδικασία βρισκόταν σε εξέλιξη, και την εμφανή πρόθεση ρύθμισης της οφειλής, η εταιρεία διαχείρισης προχώρησε τον Μάιο του 2024 στην κατάθεση αίτησης για έκδοση διαταγής πληρωμής και στη συνέχεια, επέδωσε στους ιδιοκτήτες της οικογενειακής επιχείρησης επιταγή προς πληρωμή. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους (2024) ακολούθησε και κατάσχεση ακίνητης περιουσίας. Οι ιδιοκτήτες πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά την ύπαρξη της διαταγής πληρωμής κατά την επίδοσή της, η οποία είχε ήδη δρομολογηθεί, χωρίς να έχουν υπάρξει ενδείξεις αδράνειας ή υπεκφυγής εκ μέρους τους. Αντιθέτως, όπως αποδείχθηκε, είχαν επιδείξει σταθερό ενδιαφέρον για τη ρύθμιση των χρεών τους.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου δέχθηκε ότι η συμπεριφορά της εταιρείας διαχείρισης υπερέβη τα αντικειμενικά όρια της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, καθώς δεν ανέμενε την ολοκλήρωση της διαδικασίας στον εξωδικαστικό μηχανισμό, παρά το γεγονός ότι γνώριζε τη σχετική αίτηση. Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης, η διαχειρίστρια εταιρεία άσκησε τα δικαιώματά της κατά τρόπο που δεν συνάδει με την έννοια του δικαίου και της ηθικής αντίληψης του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, καταχρώμενη τη νομική της δυνατότητα και παραγνωρίζοντας τις επαχθείς συνέπειες για την άλλη πλευρά. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, η υποβολή της αίτησης για υπαγωγή στον εξωδικαστικό μηχανισμό είχε γίνει σε χρόνο προγενέστερο της επίδοσης της διαταγής πληρωμής, γεγονός που καταρρίπτει κάθε επιχείρημα περί παρελκυστικής τακτικής των οφειλετών.
Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς αναγνωρίζει εμπράκτως το δικαίωμα κάθε οφειλέτη, είτε φυσικού είτε νομικού προσώπου, να επιχειρήσει τη ρύθμιση των υποχρεώσεών του μέσω του θεσμικού πλαισίου που προσφέρει ο εξωδικαστικός μηχανισμός.
Στη συγκεκριμένη δε περίπτωση, αποδείχθηκε ότι η εταιρεία διαχείρισης δεν υπέστη καμία ουσιαστική ζημία από την εν λόγω διαδικασία, ενώ αντίθετα οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης κινδύνευαν να χάσουν ακίνητη περιουσία που σχετιζόταν άμεσα με την επιβίωση της επιχείρησής τους. Όπως έκρινε το δικαστήριο, η εταιρεία διαχείρισης όφειλε να επιδείξει ανοχή και να μην προβεί σε μέτρα εκτέλεσης, ιδίως εφόσον υπήρχε σε εξέλιξη νόμιμη προσπάθεια εξωδικαστικής ρύθμισης.
Η απόφαση του δικαστηρίου ακυρώνει τόσο τη διαταγή πληρωμής όσο και την επιταγή προς πληρωμή, ενώ επιδικάζει τα δικαστικά έξοδα να πληρωθούν από τη διαχειρίστρια εταιρεία.
Η δικαστική κρίση αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην αρχή της καλής πίστης και στη λειτουργία του εξωδικαστικού μηχανισμού ως εργαλείου αποτροπής ακραίων καταστάσεων, όπως η αναγκαστική εκτέλεση χωρίς προηγούμενη διαπραγμάτευση ρύθμισης.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που αναδεικνύει τις δυνατότητες του ισχύοντος νομικού πλαισίου, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδιαφερόμενοι ενεργούν με διαφάνεια και συνέπεια. Όπως ισχυρίστηκαν οι ιδιοκτήτες της οικογενειακής επιχείρησης διά του δικηγόρου τους, η προτεραιότητά τους ήταν πάντοτε η τακτοποίηση της οφειλής και η συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης με όρους βιωσιμότητας. Αντιθέτως, η συμπεριφορά της εταιρείας διαχείρισης υποδηλώνει πρόθεση πίεσης και επίσπευσης ενεργειών σε βάρος των οφειλετών, χωρίς να εξαντλούνται τα μέσα διαλόγου και ρύθμισης.
Η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση αναμένεται να αποτελέσει νομολογιακό προηγούμενο και να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση οφειλετών σε παρόμοιες περιπτώσεις, που αντιμετωπίζουν την πίεση των funds και των servicers, παρά τις ειλικρινείς προσπάθειες για ρύθμιση.
rodiaki.gr
